تمرین‌ های مکنزی چیست؟

درد ساق پا (روش درمان سریع)
درد ساق پا (روش درمان سریع)
20 اسفند 1402
تمرینات ویلیام چیست؟ (بررسی تأثیر تمرینات در کمردرد)
تمرینات ویلیام چیست؟ (بررسی تأثیر تمرینات در کمردرد)
22 اسفند 1402
تمرین‌های مکنزی چیست؟
4.8
(6)

تمرین‌ های مکنزی چیست؟ بسیاری از افراد در طول زندگی خود نوعی کمردرد را تجربه می‌کنند. در ایالات متحده، کمردرد 75 تا 85 درصد از کل بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.اگر کمردرد دارید، بهتر است با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود پیگیری کنید تا مشخص شود چه چیزی باعث آن شده است. این می‌تواند به شما کمک کند ایمن‌ترین و مؤثرترین گزینه درمانی را پیدا کنید.

برای برخی، این شامل پیروی از روش مکنزی است که گاهی اوقات تشخیص و درمان مکانیکی نامیده می‌شود. این شامل مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها برای ارزیابی حرکت فرد و همچنین تمریناتی است که برای بهبود تحرک و وضعیت ستون فقرات طراحی شده است.

برای بهره‌مندی از مزایای کامل روش مک کنزی، بهتر است با یک فیزیوتراپیست کار کنید که بتواند ارزیابی مناسبی به شما ارائه دهد. با این حال، می‌توانید چند تمرین مکنزی را در خانه برای تسکین کمردرد امتحان کنید.

چگونه با خیال راحت تمرین های مکنزی را امتحان کنیم

روش مک کنزی برای همه مناسب نیست. اگر جراحی کمر انجام داده‌اید، بهتر است از این برنامه اجتناب کنید. همچنین در صورت داشتن یک بیماری جدی ستون فقرات، مانند شکستگی ستون فقرات، باید از آن اجتناب کنید.

همچنین ضرری ندارد که قبل از انجام این تمرینات با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود مشورت کنید. آن‌ها می‌توانند به شما کمک کنند مطمئن شوید که کمردرد شما را بدتر نمی‌کنند.

اگر تصمیم دارید که تمرینات مک کنزی را به تنهایی انجام دهید، مطمئن شوید که به آرامی حرکت می‌کنید. حرکات ناگهانی ممکن است علائم شما را بدتر کند. اگر علائم زیر را در یک یا هر دو پا احساس کردید، بلافاصله ورزش را متوقف کنید:

افزایش درد

بی حسی

مور مور شدن

روش مک کنزی یکی از روش‌های درمان کمردرد است. در حالی که این روش معمولاً توسط فیزیوتراپیست ها استفاده می‌شود، برخی از تمرینات وجود دارد که می‌توانید به تنهایی امتحان کنید. فقط مطمئن شوید که به آرامی حرکت کنید و اگر چیزی درست نیست با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود در تماس باشید.

همچنین روش مکنزی یا تشخیص و درمان مکانیکی (MDT) سیستمی برای تشخیص و درمان اختلالات اسکلتی- عضلانی ستون فقرات و اندام‌ها است.

MDT در سال 1981 توسط Robin McKenzie (1931-2013)، فیزیوتراپیست از نیوزلند معرفی شد.

یکی از ویژگی‌های روش تأکید بر توانمندسازی بیمار و خود درمانی است. MDT شکایات بیماران را نه بر اساس آناتومیک، بلکه آن‌ها را بر اساس تظاهرات بالینی بیماران دسته بندی می‌کند. پایایی طبقه‌بندی‌های MDT توسط چندین مطالعه تأیید شده است.

MDT معمولاً برای درمان علائم در ستون فقرات با بیمارانی که اغلب علائمی را در اندام‌هایی که از ستون فقرات منشأ می‌گیرند تجربه می‌کنند، استفاده می‌شود. هدف متمرکز کردن علائم به ستون فقرات است. پدیده مرکزیت حرکت علائم از قسمت‌های انتهایی بدن به سمت پروگزیمال است. ظهور تمرکز سیگنال خوبی است و از ترجیح جهت دار صحبت می‌کند؛ و در مقابل، Peripheralization – حرکت درد از ستون فقرات به اندام‌ها، نشان دهنده بدتر شدن است.

MDT دارای 4 مرحله است:

ارزیابی: پزشک سابقه علائم را همراه با فعالیت‌هایی که علائم را تشدید یا تسکین می‌دهد، می‌گیرد. در مرحله بعد، ارزیابی حرکتی انجام می‌شود تا مشخص شود که آیا بیمار دچار افت حرکتی شده است یا خیر، همراه با اینکه علائم با حرکت چه می‌کنند. سپس پزشک از بیمار می‌خواهد حرکات مکرر یا مداوم خاصی را انجام دهد تا تأثیر آن بر علائم مشخص شود.

طبقه بندی: بر اساس ارزیابی پاسخ علامتی در طی آزمایش حرکت مکرر یا پایدار، یک طبقه بندی داده می‌شود. بیشتر علائم بیمار به این موارد طبقه بندی می‌شوند: سندرم اختلال، سندرم اختلال عملکرد، سندرم وضعیتی یا موارد دیگر. انتخاب تمرینات در MDT بر اساس جهتی است که باعث کاهش، متمرکز یا لغو علائم می‌شود.

درمان: درمان ابتدا شامل یافتن یک حرکت مکرر یا مداوم است که علائم را کاهش و یا از بین می‌برد. در مرحله بعد، هدف حفظ این پیشرفت برای چند روز است. در نهایت، بیمار بازیابی عملکرد را انجام می‌دهد، یعنی اینکه بیمار یک بار حرکات تحریک کننده درد را انجام می‌دهد تا مشخص شود که آیا اکنون بدون درد هستند یا خیر.

پیشگیری: مرحله پیشگیری شامل آموزش و تشویق بیمار به ورزش منظم و مراقبت از خود است.

تمرینی که به طور معمول انجام می‌شود بر اساس پاسخ علامتی در یک جهت خواهد بود. این تمرین ممکن است یک حرکت مکرر یا یک وضعیت پایدار باشد، همچنین می‌تواند نیاز به رسیدن به محدوده نهایی یا گاهی اوقات در حد متوسط داشته باشد، فقط بسته به اینکه با علائم چه اتفاقی می‌افتد. یک جهت منفرد از حرکات مکرر یا پوسچرهای پایدار منجر به از بین رفتن متوالی و دائمی همه علائم ارجاعی دیستال و پس از آن هر گونه درد باقیمانده ستون فقرات می‌شود.

مطالعات نشان داده‌اند که اگرچه این روش ممکن است نسبت به سایر مداخلات توانبخشی برای کاهش درد و ناتوانی در بیماران مبتلا به کمردرد حاد برتری نداشته باشد، شواهد متوسط تا با کیفیتی وجود دارد که از برتری MDT نسبت به سایر روش‌ها در کاهش هر دو در بیماران مبتلا به این بیماری حمایت می‌کند. کمردرد مزمن یک مطالعه اخیر که اثربخشی MDT را در مقایسه با درمان دستی در مدیریت بیماران مبتلا به کمردرد مزمن ارزیابی کرد، به این نتیجه رسید که MDT یک درمان موفق برای کاهش درد در کوتاه مدت و افزایش عملکرد در طولانی مدت است. یک مطالعه نشان می‌دهد که وضعیت گردن درد با وضعیت سر به جلو به طور قابل توجهی بهبود یافته است.

طبقه بندی

بیماران با توجه به پاسخ مکانیکی و علامتی به حرکات مکرر و یا وضعیت‌های پایدار به چهار گروه طبقه بندی می‌شوند. طبقه بندی‌ها همیشه در ارزیابی اولیه داده نمی‌شوند، اما در برخی موارد، ممکن است 3-5 بازدید قبل از تأیید طبقه بندی انجام شود.

هر سندرم نیازمند رویکرد مدیریتی متفاوتی است. در زیر چهار دسته بندی MDT را با توضیحات آن‌ها خواهید دید.

سندرم بی نظمی

این سندرم شایع‌تر و شناخته شده تر است

ناهماهنگی و تغییر ویژگی اصلی این سندرم است

علائم ممکن است موضعی، ارجاعی، رادیکولار یا ترکیبی باشند، همچنین علائم می‌توانند از یک طرف به سمت دیگر یا از پروگزیمال به دیستال حرکت کنند.

علائم می‌تواند ثابت یا متناوب باشد و در طول روز متفاوت باشد

شروع می‌تواند ناگهانی، بدون علت شناخته شده یا تدریجی در طول زمان باشد

علائم می‌تواند تحت تأثیر وضعیت بدن یا فعالیت‌های عادی روزانه باشد

ترجیح جهت دار نشانه بارز سندرم آشفتگی است که یک حرکت مکرر خاص یا وضعیت ثابت باعث بهبودی مرتبط در علائم می‌شود.

درمان‌ها شامل حرکات خاصی است که باعث کاهش، متمرکز شدن و یا از بین رفتن درد می‌شود.

سندرم اختلال عملکرد

به دردی اطلاق می‌شود که در نتیجه تغییر شکل مکانیکی بافت‌های آسیب ‌دیده ساختاری مانند بافت اسکار یا بافت چسبیده یا کوتاه شده سازگاری ایجاد می‌شود.

علائم باید برای 8-12 هفته وجود داشته باشد، این بار اجازه می‌دهد تا بافت ها تغییر شکل دهند

درد همیشه متناوب است و در محدوده انتهایی یک حرکت محدود ایجاد می‌شود.

درمان شامل: حرکات مکرر در جهت اختلال عملکرد یا در جهتی که درد را بازتولید می‌کند. هدف این است که بافتی که حرکت را محدود می‌کند، از طریق تمرینات ورزشی بازسازی شود تا به مرور زمان بدون درد شود.

سندرم پاسچرال

به دردی اشاره دارد که به دلیل تغییر شکل مکانیکی بافت نرم نرمال ناشی از بارگذاری طولانی مدت در محدوده انتهایی ساختارهای اطراف مفصلی رخ می‌دهد.

درد در هنگام قرار گرفتن ثابت ستون فقرات ایجاد می‌شود: برای مثال نشستن خمیده پایدار.

هنگامی که بیمار از وضعیت ثابت خارج می‌شود، درد ناپدید می‌شود.

با انجام حرکت یا فعالیت هیچ دردی وجود ندارد.

درمان شامل: آموزش به بیمار، اصلاح وضعیت با بهبود وضعیت بدن با ترمیم لوردوز کمری، اجتناب از وضعیت‌های تحریک‌آمیز و اجتناب از استرس کششی طولانی مدت بر روی ساختار طبیعی است.

سندرم دیگر یا غیر مکانیکی

بیمارانی هستند که در یکی از سه سندرم مکانیکی قرار نمی‌گیرند، اما علائم و نشانه‌های آسیب‌ دیگری را نشان می‌دهند. این آسیب‌ها شامل موارد زیر می‌تواند باشد:

تنگی کانال نخاعی

اختلالات لگن

اختلالات ساکروایلیاک

کمردرد در بارداری

سندرم درد مزمن

از نظر مکانیکی بی نتیجه

رادیکولوپاتی بدون پاسخ مکانیکی

از نظر ساختاری به خطر افتاده است

مشکلات بعد از جراحی

ترومای در حال ترمیم

فقط به این دلیل که یک بیمار در دسته سایر طبقه بندی می‌شود، به این معنی نیست که ممکن است در طول زمان تغییر نکند. زمان اغلب عاملی در تعیین درمان است.

این طبقه بندی قابلیت اطمینان بین ارزیابی قوی را در میان فیزیوتراپیست های آموزش دیده در MDT نشان می‌دهد.

مدیریت

برخلاف سایر تمرینات برای درمان کمردرد که برای تقویت عضلات، ثبات و بازگرداندن دامنه حرکتی انجام می‌شود، تمرینات MDT برای کاهش مستقیم یا حتی از بین بردن علائم بیماران انجام می‌شود. این اثر با ارائه یک حرکت جهتی مکانیکی اصلاحی انجام می‌شود. نشان داده شده است که بیمارانی که ترجیح جهت دار دارند، بهبودهایی در درد کمر دارند. MDT به بیماران آموزش می‌دهد که استراتژی‌های حرکتی و موقعیتی می‌تواند درد را کاهش دهد. پیشروی محتاطانه نیروها و بارهای مکرر در این روش استفاده می‌شود. تمرینات ممکن است در ابتدا ناراحت کننده باشند، اما پس از چند بار تکرار علائم کاهش می‌یابد.

پیشرفت نیروی تمرینی

استفاده از پیشرفت نیرو ممکن است برای به دست آوردن نتایج مطلوب مورد نیاز باشد. استفاده از هر پیشرفت بستگی به نحوه واکنش علائم بیمار دارد. تجویز تمرینات به پاسخ بیمار با پزشک بستگی دارد. در زیر نمونه‌ای از نسخه‌ای است که بر اساس پاسخ مطلوب در طول جلسه درمان به بیمار داده می‌شود.

10 تکرار حرکت هر 2 ساعت

حرکت را به پایان برد

آگاهی وضعیتی

پیگیری در 24-48 ساعت آینده برای ارزیابی پیشرفت

در جلسه پیگیری، پزشک علائم اولیه و پاسخ بیمار به ورزش و فعالیت داده شده را ارزیابی خواهد کرد.اگربیمار برگردد و به طور قابل توجهی بهتر باشد، اغلب هیچ تغییری در فعالیت‌های تجویز شده او داده نمی‌شود. اگر بیمار همان را برگرداند، ممکن است پیشرفت‌های نیرو یا جایگزین‌ها بررسی شود.اگر بیمار بدتر برگشت، بیمار را دوباره ارزیابی کنید.

نمونه‌هایی از تمرینات متداول MDT

این‌ها تمرینات یا حرکات رایجی هستند که در درمان بیماران مبتلا به علائم کمردرد استفاده می‌شوند. انتخاب یک حرکت بر اساس ارزیابی و پاسخ علامتی بیمار تعیین می‌شود. انتخاب تمرینات یا حرکات بر اساس نحوه واکنش علائم در طول و بعد از ورزش و حرکت است.

یک تمرین ساده وجود دارد که می‌تواند برای بیماران حاد یا حساس به درد مؤثر باشد. بیمار روی شکم خود دراز می‌کشد و سر به یک طرف یا آن طرف است. این وضعیت می‌تواند لوردوز ستون فقرات کمری را ایجاد کند. بیمار حداقل به مدت 3 دقیقه این وضعیت را حفظ می‌کند تا مشخص شود علائم چه کار می‌کنند. اغلب در موارد شدید، این وضعیت ممکن است برای کاهش علائم کافی باشد تا بیمار بتواند به سمت حرکات مداوم یا مکرر پیشرفت کند.

تمرین بعدی، بیمار روی شکم خود دراز می‌کشد و دست‌ها را نزدیک شانه‌ها قرار می‌دهد (انگار برای انجام فشار بالا آماده است). در مرحله بعد، بیمار شانه‌های خود را به سمت سقف فشار می‌دهد، در حالی که باسن و پاها را روی میز نگه می‌دارد. هدف این است که به دامنه کامل اکستنشن رسیده و سپس به مرحله‌ی شروع برگردید، با این حال، این حرکت ممکن است به دلیل افزایش درد یا انسداد محدود شود. اگر اینطور باشد، بیمار به میز بر می‌گردد. به طور معمول، 10 تکرار با سرعت ثابت و ریتمیک انجام می‌شود. هر بار در حین گوش دادن به علائم، سعی می‌کنیم بیشتر به محدوده پایان برسیم. اگر علائم در حال کاهش، متمرکز شدن یا از بین رفتن باشد، تمرین به تعداد دفعات مورد نیاز تکرار می‌شود. این روش مهم‌ترین و مؤثرترین روش در درمان اختلال عملکرد و همچنین اختلال عملکرد اکستنشن است.

درمانگر فشار PA را در حالی که بیمار امتداد می‌یابد اعمال می‌کند

درمانگر ستون فقرات را صاف می‌کند در حالی که بیمار دراز کشیده است.

در حالی که باسن از مرکز خارج شده است، تمرین را دور از سمت دردناک شروع کنید، پرس آپ را 10 تا 15 بار تکرار کنید.

مانند تمرین بالا، اما با فشار بیش از حد جانبی از طریق دنده‌ها و استراحت دادن به ایلیاک

ممکن است در حین انجام تمرینات مک کنزی کمردرد موقتی احساس کنید. این کمردرد، مورد انتظار است. در حین انجام یک تمرین قبل از حرکت به تمرین بعدی صبر کنید تا درد کاهش یابد.

روی شکم دراز بکشید

این حرکت با تخلیه فشار بر روی کمردرد را کاهش می‌دهد. همچنین به تنظیم ستون فقرات شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. بازوهای خود را در کناره‌های خود قرار دهید.

سر خود را به پهلو یا رو به پایین بچرخانید.

2 تا 3 دقیقه نگه دارید. تا هشت بار در روز تکرار کنید.

دراز کشیدن روی بالش

برای حمایت از کمر، یک بالش زیر شکم خود اضافه کنید.

رو به پایین دراز بکشید و یک بالش زیر شکم و لگن خود قرار دهید. بازوهای خود را در کناره‌های خود قرار دهید.

سر خود را به پهلو یا رو به پایین بچرخانید.

2 تا 3 دقیقه نگه دارید. تا هشت بار در روز تکرار کنید.

روی آرنج بلند شوید

این تمرین به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. خود را روی ساعد خود نگه دارید و شانه‌های خود را بالای آرنج خود قرار دهید.

2 تا 3 دقیقه نگه دارید.

بالا تنه خود را پایین بیاورید. تا هشت بار در روز تکرار کنید.

پرس آپ

پرس آپ نیز به بازیابی انحنای طبیعی کمر شما کمک می‌کند.

روی شکم خود دراز بکشید. دست‌های خود را زیر شانه‌های خود قرار دهید.

به آرامی بازوهای خود را صاف کنید تا بالا تنه خود را بلند کنید. 2 ثانیه نگه دارید. به موقعیت شروع بازگردید.

10 تکرار را کامل کنید. تا هشت بار در روز تکرار کنید.

 اکستنشن ایستاده

اکستنشن ایستاده به حرکت خمشی کمر به سمت عقب کمک می‌کند. انجام این کار نیز راحت است زیرا نیازی نیست روی زمین دراز بکشید.

صاف بایستید. دست‌های خود را روی قسمت پشت خود قرار دهید.

تا حد امکان به عقب خم شوید و زانوهای خود را صاف نگه دارید. 2 ثانیه نگه دارید. به موقعیت شروع بازگردید.

10 تکرار را کامل کنید. تا هشت بار در روز تکرار کنید.

خم شدن در حالت دراز کشیده

خم شدن در حالت دراز کشیده اولین گام در بازگرداندن حرکت خمشی به جلو در قسمت پایین کمر است. پس از بهبود کمردرد، با این تمرین شروع کنید تا دامنه حرکتی خود را دوباره به دست آورید.

اگر در پشت خود احساس راحتی نمی‌کنید، سر خود را روی یک بالش قرار دهید. این باعث کاهش فشار روی ستون فقرات شما می‌شود.

به پشت دراز بکشید. پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید و به اندازه عرض باسن از هم فاصله داشته باشند.

هر دو زانو را به سمت قفسه سینه بالا بیاورید و دنبالچه خود را روی زمین نگه دارید. 2 ثانیه نگه دارید. به موقعیت شروع بازگردید.

6 تکرار را کامل کنید. تا چهار بار در روز تکرار کنید.

خم شدن نشسته

خم شدن در حالت نشسته به بازیابی حرکت خم شدن کمر به جلو کمک می‌کند. این یک نسخه متوسط از خم شدن کامل است.

روی لبه یک صندلی بنشینید. پشت خود را صاف کنید و پاهای خود را صاف روی زمین قرار دهید.

به جلو خم شوید. دستان خود را از بین پاهای خود به سمت زمین دراز کنید. 2 ثانیه نگه دارید. به موقعیت شروع بازگردید.

6 تکرار را تکرار کنید. تا چهار بار در روز کامل کنید.

خم شدن ایستاده

خم شدن ایستاده، چالش برانگیزترین تمرین می‌تواند باشد، همچنین توانایی ستون فقرات شما را برای خم شدن به جلو افزایش می‌دهد.

بایستید و پاها را به اندازه عرض شانه باز کنید.

باسن خود را به جلو خم کنید، زانوهای خود را صاف نگه دارید. دستان خود را به سمت زمین دراز کنید.

۱ تا ۲ ثانیه مکث کنید. به موقعیت شروع بازگردید.

6 تکرار را تکرار کنید. تا دو بار در روز کامل کنید.

اگر نمی‌توانید خیلی خم شوید نگران نباشید. این به مرور زمان بهبود خواهد یافت.

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟

برای امتیاز دهی روی ستاره ها کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مشاوره تلفنی رایگان