استئوآرتریت یک بیماری شایع و پنهان!
20 مهر 1398
درمان استئوآرتیت با روش های غیر تزریق!
21 مهر 1398

تشخیص استئوآرتریت

1.3
(3)

تشخیص های افتراقی

تشخیص می تواند توسط معاینه بالینی ایجاد شود و می تواند توسط اشعه ایکس تایید شود. ویژگی های اصلی این تغییرات در استخوان ساب کندرال، محدود شدن فضای مفصلی، اسکلروز ساب کندرال، تشکیل کیست ساب کاندرال و استئوپات ها است. در مرحله اولیه استئو آرتریت، نتایج رادیوگرافی می تواند حداقل محدودیت فضای مفصلی نابرابر را نشان دهد. اگر آن را تضعیف می کند، شما هنوز هم مشکلات مشابهی را پیدا می کنید، اما بیمار در رفتگی خارجی تیبیال را نیز تجربه می کند. اگر بیشتر تخریب شود، خط مفصلی به طور کامل از بین می رود. در تصویر نشان داده شده است که فضای مفصلی میانی باریک تر از خط مفصل جانبی است [4].

تشخص استئوآرتریت

برخی از تشخیص های افتراقی عبارتند از: بورسیت، سندروم باند ایلیوتیبیال، بی ثباتی لیگامان (لیگامان جانبی داخلی و خارجی) و آسیب شناسی مینسک، این ها شرایطی هستند که بافت نرم زانو در آن تحت تاثیر قرار می گیرد. همچنین سایر اشکال آرتریت می تواند به تشخیص افتراقی زانو منجر شود، به گات، PSEUDOGOUT، آرتریت روماتوئید و آرتریت عفونی فکر کند [17].

روش های تشخیصی:

علائم :

اولیه:

  1. درد
  2. سفتی، به خصوص در صبح
  3. حساسیت هنگام زانو زدن یا خم شدن [15]
  4. کاهش توانایی عملکرد روزانه
  5. بیشتر تشخیص داده می شود [4]

ثانویه:

  1. از دست دادن تحرک در مفصل مبتلا
  2. کاهش قدرت عضلانی
  3. بی ثباتی مفصل
  4. کریپتاسیون
  5. این نوع استئو آرتریت می تواند ناشی از چاقی، تروما، التهاب یا ژنتیک باشد [4]

اشعه ایکس: اشعه ایکس پایه برای بررسی شکستگی غضروف، محدود کردن فضای مفصلی، تشکیل اسپور های استخوان و سایر علل درد در مفصل مبتلا مورد استفاده قرار می گیرد.

آرتروسنتز: یک روشی که می‌تواند در مطب دکتر انجام شود. یک سوزن استریل برای نمونه برداری از مایع مفصلی استفاده می‌شود که پس از آن می‌تواند قطعات غضروف، عفونت و گات برسی شود.

آرتروسکوپی: یک روش جراحی است که در آن یک دوربین در مفصل آسیب دیده برای کسب اطلاعات بصری در مورد آسیب های ناشی از استئوآرتریت به مفصل وارد می شود.

معاینه

اگر یک بیمار به دکتر مراجعه کند، دکتر به احتمال زیاد یک معاینه پزشکی را انجام می دهد. در این زمان می‌بایست یافته های فرد مراجعه کننده بررسی شود.

بررسی: در زمان استراحت و نحوه حرکت بیمار، موقعیت مفاصل را در نظر بگیرید. این کار را می توان بیمار با شبیه سازی فعالیت های روزانه مانند بلند شدن و نشستن روی صندلی، بالا رفتن از پله و … انجام شود.

لمس کردن: تورم، اختلاف دما، تنش عضلانی. مواظب تیغه های ناشی از استوسیت ها که در لبه مفاصل وجود دارد باشید. این استوسیت ها نشانه ای جدی از استئوآرتریت هستند.

ارزیابی عملکرد پایه: تست قدرت عضلانی، هماهنگی، تحرک، تعادل و همچنین ثبات مفصل. این عوامل را می‌توان با آزمون های عملکردی مانند ایستادن روی یک پا و آزمون های دسی پاسیو بررسی کرد. هنگام بررسی ثبات قدرت عضله مفصل و حس عمقی از اهمیت زیادی برخوردار است.

مدیریت پزشکی

هدف اصلی هر درمان برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو در بیشتر موارد کاهش درد و بهبود عملکرد جسمانی است. همانطور که در بالا ذکر شد، درمان های متعددی برای استئوآرتریت است که به طور خلاصه به درمان های پزشکی و فیزیوتراپی تقسیم می‌شود [20]

اگرچه درمان دارویی اثبات نشده است اما اهمیت بسیاری دارد و با وجود اختلاف نظرها، اغلب داروها توسط پزشکان توصیه می‌شود [4]. داروهایی که عمدتا توسط بیماران مبتلا به استئوآرتریت زانو، با یا بدون بیماری های مشترک استفاده می‌شود [20].

  • استامینوفن

یک داروی خوراکی ضد درد و ضد تب. با ایمنی و کارایی خفیف، یکی از داروهای خوراکی است که بیشترین استفاده را دارد [21]. همچنین اثبات شده است که استامینوفن می تواند با داروهای دیگر مثل ایبوپروفن ترکیب شود [22].

  • NSAIDs

در صورتی که مصرف استامینوفن موثر نبود، استفاده از NSAIDs توصیه می شود. عمدتا برای درد مفاصل استفاده می شود [22]. علیرغم استفاده معمول آن، مصرف این دارو جهت کنترل عوارض جانبی دردناک [21]. و جلوگیری از عوارض جانبی دیگر مانند انفارکتوس میوکارد و سکته مغزی باید به کوتاه مدت محدود شود. دو نوع از داروهای التهابی غیر مترقبه وجود دارد

  1. NSAIDs های خوراکی
  2. NSAIDs های موضعی

هر دو نوع NSAIDs که توصیه می شود حاوی مهار کننده های سیکلوکسی گناز 1 و 2 (COX-1 and COX-2)) هستند که به حفاظت مخاطی معده کمک می کند.

  • اپیوئید ها

زمانی که واکنشی به مصرف NSAIDs ها حاصل نشد، از اپیوئید ها استفاده می شود. ترامادول و کودئین هر دو حاوی افیونی هستند که داروهای تسکین دهنده است که معمولا برای درمان استئوآرتریت متوسط و شدید استفاده می شود [22 ،21].

  • تزریق داخل مفصلی

 اگر مصرف اپیوئیدها برای کاهش درد کافی نبود، از تزریق مایعات داخل مفصلی استفاده می‌شود. این مایعات در حالت اکستنشن کامل زانو به طور مستقیم به مفصل مبتلا به ورم و آماس تزریق می‌شود [22]. اسید هیالورونیک و کورتیکواستروییدها نمونه های از مایعات تزریقی هستند.

بیماران هنگام مصرف باید محتاط باشند. تمام داروها دارای عوارض هستند، برخی از آنها عوارض بیشتری دارند. بنابرایناین موضوع حائز اهمیت است که فرد با آگاهی از عوارض جانبی داروها در مورد استفاده از آن دارو تصمیم بگیرد. شایع ترین عوارض جانبی قلبی-عروقی . گوارشی می‌باشد. به دلیل اثرات نامطلوب یا واکنش منفی، بعضی از داروها برای بیماران مبتلا به استئوآرتریت توصیه نمی‌شود [22 ،21].

  • گلوکوزامین سولفات و کندروتین سولفات

گلوکوزامین بسیار مورد استفاده است. داروهایی مانند کندروتین سولفات به دلیل کمبود توصیه نمی شود [22].  

  • کپسایسین موضعی

این کرم ها حاوی عصاره فلفلی چیلی هستند که باعث احساس سوزش می شوند [22]. اگرچه بسیاری از مطالعات این کرم ها را توصیه نمی کنند، اما گزارش دیگری مبنی بر موثر بودن آن است.

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟

برای امتیاز دهی روی ستاره ها کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *