راه رفتن ترندلنبرگ

چطور مطالعه کنیم که دچار گردن درد نشویم؟
چطور مطالعه کنیم که دچار گردن درد نشویم؟
14 آذر 1402
برای مچ پای پیچ خورده چکار کنیم؟
برای مچ پای پیچ خورده چکار کنیم؟
28 آذر 1402
راه رفتن ترندلنبرگ
5
(2)

اگر در راه رفتن فردی متوجه شدید که لگن در راستای صحیح قرار ندارد و حین حرکت به صورتی غیر طبیعی عمل می‌کند ممکن است مشکل از ضعف و یا فلج شدن عضلات و یا آسیب به عصب‌ها و یا مشکلی مادرزادی باشد که به عنوان راه رفتن ترندلنبرگ شناخته شده است. پست گذاشته شده در اینستاگرام به طور مفید و مختصر در رابطه با این عارضه توضیح داده است اما اگر نیاز به اطلاعات بیشتر دارید و دنبال راه درمان هستید این مقاله را بخوانید.

https://www.instagram.com/p/CK_MFRuHnLF/?igshid=MzRlODBiNWFlZA==

راه رفتن ترندلنبرگ ناشی از ضعف یک طرفه عضله دور کننده لگن است که عمدتاً عضله گلوتئال است. این ضعف می‌تواند به دلیل آسیب عصب گلوتئال برتر یا در ضایعه پنجم ستون فقرات کمری باشد. این وضعیت تحمل وزن بدن در سمت آسیب دیده را دشوار می‌کند. در طول راه رفتن طبیعی، هر دو اندام تحتانی نیمی از وزن بدن را تحمل می‌کنند که بخشی از فاز ایستادن است. هنگامی که یک اندام تحتانی در مرحله نوسان بلند می‌شود، دیگری کل وزن را می‌گیرد. در مرحله ایستادن در راه رفتن، لگن روی اندام تحمل کننده وزن به سمت پایین متمایل می‌شود و روی اندام غیر تحمل کننده وزن بالا می‌رود؛ اما هنگامی که ضعف عضلات دور کننده ران وجود دارد، لگن به جای اینکه به سمت بالا در اندام غیر تحمل کننده وزن باشد، به سمت پایین متمایل می‌شود. در تلاش برای کاهش این اثر، فرد با شیب جانبی تنه به دور از لگن آسیب دیده جبران می‌کند، بنابراین مرکز ثقل بیشتر روی اندام ایستاده است و باعث کاهش افت لگن می‌شود.

آناتومی مرتبط بالینی:

مفصل ران از استابولوم و سر استخوان ران تشکیل شده است. این ساختارها توسط بافت های نرم و بیست و دو عضله احاطه شده‌اند. این ماهیچه‌ها ثبات و نیروی لازم برای حرکت استخوان ران را در حین فعالیت فراهم می‌کنند.

گلوتئوس مدیوس و گلوتئوس مینیموس دو عضله دور کننده اصلی لگن هستند، از تراز بودن لگن حمایت می‌کنند و از افتادگی لگن جلوگیری می‌کنند. عصب گلوتئال فوقانی از کمک ریشه‌های عصبی L4-S1 ناشی می‌شود. این عصب از طریق شکاف سیاتیک از لگن خارج می‌شود تا مفصل ران، عضلات گلوتئوس مدیوس و مینیموس و همچنین تانسور فاسیا لاتا را تامین کند.

مفصل ران و مکانیسم عضله دور کننده آن با تلاش در همان سمت تکیه گاه مانند یک اهرم رفتار می‌کنند. وجود هر گونه آسیب در اهرمی که مفاصل را بهم متصل می‌کند، منجر به راه رفتن ترندلنبرگ می‌شود.

این آسیب ایجاد شده در شرایط زیر ظاهر می‌شود:

استئونکروز لگن

بیماری Legg-Calve-Perthes

دیسپلازی رشدی مفصل ران

دررفتگی مزمن لگن به دلیل ضربه

دررفتگی مزمن مفصل ران و لگن به صورت ثانویه به دلیل عفونت‌هایی مانند سل ران

خراش تروکانتریک بزرگتر

عدم اتصال گردن استخوان ران

کوکسا وارا

فلج اطفال

رادیکولوپاتی L5

آسیب عصب گلوتئال برتر

تاندونیت گلوتئوس مدیوس و مینیموس

آبسه گلوتئوس مدیوس و مینیموس

پس از آرتروپلاستی کامل هیپ

راه رفتن ترندلنبرگ

راه رفتن ترندلنبرگ زمانی اتفاق می‌افتد که بیمار فلج پارزی عضله دور کننده هیپ را داشته باشد. ضعف عضله دور کننده هیپ ممکن است به دلیل آسیب عصبی گلوتئال فوقانی یا به دلیل گیر افتادن عصب یا عوامل ایتروژنیک ایجاد شود.

راه رفتن ترندلنبرگ همچنین در بیماران مبتلا به دیسپلازی رشدی مفصل ران، دررفتگی مادرزادی هیپ (CDH)، کوکسا وارا مادرزادی یا کوکسا والگا ثانویه به سایر اختلالات مانند بیماری لگ-کالو-پرتز یا لغزش اپی فیز سر استخوان ران مشاهده می‌شود. در این شرایط، عضلات دور کننده طبیعی هستند، اما از نظر مکانیکی دارای یک نقص هستند. بیماران مبتلا به لغزش اپیفیز سر استخوان ران نیز دارای ضعف عضلانی هستند که می‌تواند منجر به راه رفتن ترندلنبرگ شود.

راه رفتن ترندلنبرگ پس از جراحی تعویض مفصل ران و استخوان ران داخل مدولاری نیز دیده می‌شود. در بیماران با تعویض مفصل ران، راه رفتن ترندلنبرگ به دلیل برش جراحی عضله گلوتئوس مدیوس در حین جراحی برای نمایان شدن مفصل ران ایجاد می‌شود؛ بنابراین اختلال در عملکرد عضلات عضله دور کننده. این با بهبود زخم برطرف می‌شود.

سایر شرایطی که در آن راه رفتن ترندلنبرگ ممکن است مشاهده شود شامل دیستروفی عضلانی و فلج مغزی همی پلژیک است.

ویژگی‌های راه رفتن ترندلنبرگ

راه رفتن ترندلنبرگ با جابجایی تنه بر روی لگن آسیب دیده در طول ایستادن و دور شدن در مرحله نوسان راه رفتن مشخص می‌شود و بهتر است از پشت یا جلوی بیمار بررسی شود. در حین راه رفتن، لگن به جای اینکه به سمت بالا روی اندام غیر تحمل کننده وزن متمایل شود، به سمت پایین متمایل می‌شود. در تلاش برای کاهش این اثر، فرد با شیب جانبی تنه به دور از لگن آسیب دیده جبران می‌کند، بنابراین مرکز ثقل بیشتر روی اندام ایستاده است که باعث کاهش افت لگن می‌شود.

تشخیص‌های افتراقی:

مشاهده راه رفتن بیمار از پهلو، معاینه کننده را قادر می‌سازد تا کمبودهای گام و طول گام و همچنین حرکت تنه و اندام تحتانی را در صفحه ساژیتال، از جمله اکستانسور یا گلوتئوس ماکسیموس لورچ که در آن بیمار تنه را به سمت عقب فشار می‌دهد تا جبران کند، تشخیص دهد. برای اکستنسورهای ضعیف لگن (عضله گلوتئوس ماکسیموس).

ضعف دو طرفه عضله گلوتئوس مدیوس: راه رفتن حرکات پهلو به پهلو برجسته را نشان می‌دهد که منجر به راه رفتن متلاطم می‌شود.

برخی از افراد با خم کردن تنه خود بر روی لگن تحمل کننده وزن، این مشکل را جبران می‌کنند.

روش‌های تشخیصی راه رفتن ترندلنبرگ

علامت ترندلنبرگ یکپارچگی عملکرد عضله دور کننده لگن را تعیین می‌کند. درمانگر می‌تواند از این آزمایش زمانی استفاده کند که اشعه ایکس گرفته نشده باشد اما علائمی از ترندلنبرگ وجود داشته باشد. فرد باید روی یک پا بایستد. تست منفی است زمانی که باسن پایی که بلند می‌شود نیز بالا می‌رود، ولی اگر در پیاده روی ران یا لگن به سمت بالا متمایل می‌شود. تست مثبت است، زمانی که افت لگن یا کج شدن لگن به سمت پایین باشد.

اشعه ایکس بهترین راه برای تشخیص یا تایید پاتولوژی ترندلنبرگ است.

هنگامی که درد در لگن تشخیص داده می‌شود، جراح تشخیص را بر اساس داده های به دست آمده از ارزیابی‌های بالینی و اشعه ایکس قرار می‌دهد. این دو منبع داده پاسخی به موارد زیر ارائه خواهند کرد:

سطح استئوتومی پروگزیمال

میزان والگوس، اکستنشن و چرخش در استئوتومی پروگزیمال

سطح استئوتومی دیستال

میزان واروس و افزایش طول در استئوتومی دیستال.

مدیریت پزشکی در راه رفتن ترندلنبرگ

برای بیمارانی که دارای راه رفتن جبران شده ترندلنبرگ هستند، مدیریت پزشکی می‌تواند با علل زمینه ساز راه رفتن ترندلنبرگ مقابله کند. کاهش استئوتومی سالتر اینومینیت (SIO) بدون کشش قبل از عمل در مدیریت دیسپلازی رشدی لگن در کودکان کمتر از 6 سال موثر است.

استئوتومی پشتیبانی لگن باعث بهبود قابل توجهی در نتایج مربوط به وضعیت بدنی و تحمل راه رفتن در بیمارانی می‌شود که دررفتگی های مادرزادی درمان نشده داشتند.

درمان دستکاری استئوپاتیک (OMT) می‌تواند منجر به بهبود پارامترهای راه رفتن برای افراد مبتلا به اختلالات جسمی‌ شود، همانطور که توسط سیستم پزشک اندازه گیری می‌شود.

مدیریت فیزیوتراپی در راه رفتن ترندلنبرگ

راه رفتن ترندلنبرگ می‌تواند منجر به ایجاد سایر آسیب‌های استخوان‌های مفصل ران و زانو مانند آرتروز یا ساییدگی زودرس در مفاصل ران شود؛ بنابراین یافتن شکلی از فیزیوتراپی که باعث کاهش درجه راه رفتن ترندلنبرگ شود تا آسیب‌های ثانویه را به حداقل برساند، اهمیت زیادی دارد.

راه رفتن ترندلنبرگ یک راه رفتن غیر طبیعی است که به دلیل ضعف عضلات دور کننده لگن ایجاد می‌شود؛ بنابراین هدف اصلی فیزیوتراپی با توجه به این اختلال، تقویت این عضلات لگن است. یک تمرین مناسب برای تقویت عضله دور کننده ران این است که بیمار به پهلو دراز کشیده و روی پهلوی سالم بخوابد و قسمت بالایی ساق پا را به سمت سقف ببرد. برای چالش برانگیزتر کردن تمرین، می‌توان یک وزنه یا باند درمانی را در اطراف اندام فعال قرار داد. ورزش را می‌توان از نظر گرانش، بار و فرکانس پیشرفت داد.

سایر تمرینات در درمان راه رفتن ترندلنبرگ شامل تمرینات عملکردی زنجیره بسته، حرکات افقی جانبی و تمرینات تعادل عملکردی است. همچنین تقویت بقیه عضلات لگن در سمت آسیب دیده مهم است.

استفاده از الکترومیوگرام (EMG) بیوفیدبک راه رفتن ترندلنبرگ را به طور متوسط 29 درجه کاهش می‌دهد. نشان داده شده است که میانگین طول گام از 0.3 ± 0.32 متر به 0.2 ± 0.45 متر و سرعت راه رفتن از 0.4 ± 1.6 ± 0.4 کیلومتر در ساعت به 3.1 افزایش یافته است. ± 0.5 kmh-1. دستگاه EMG زنگ‌های هشدار دهنده را ارائه می‌دهد و بازخورد راه رفتن نامناسب را از طریق سنجش سطح فعالیت گلوتئوس مدیوس ارائه می‌دهد.

یک تحقیق مفید بودن یک دستگاه آموزش بیوفیدبک EMG دو کاناله را که بیماران می‌توانستند در خانه استفاده کنند، بررسی کردند. نتیجه این مطالعه این بود که گروهی که از دستگاه تمرین خانگی استفاده کردند، پس از گذشت دو ماه، راه رفتن تقریباً نرمالی از خود نشان دادند. این هدف تنها زمانی قابل دستیابی است که بیماران تمریناتی را انجام دهند که عضله دور کننده‌ی لگن را در ترکیب با دستگاه بیوفیدبک دو کاناله EMG انجام دهند.

بیماران مبتلا به ترندلنبرگ از دامنه حرکتی غیر طبیعی در لگن و تنه رنج می‌برند؛ بنابراین، می‌توان از بیوفیدبک آینه دیواری نیز استفاده کرد. این درمان برای افزایش دامنه حرکتی لگن و تنه استفاده می‌شود. بیمار در مورد نحوه راه رفتن خود بازخورد بصری دریافت می‌کند. درمانگر مراقب وضعیت بدن است و در جلوی آینه به خود توصیه کرده و وضعیت راه رفتن را اصلاح می‌کند تا آموزش مجدد راه رفتن را تسهیل کند.

آیا این مطلب برای شما مفید بود؟

برای امتیاز دهی روی ستاره ها کلیک کنید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

مشاوره تلفنی رایگان